Een nieuwe impuls

Onze opleiding voor Natuurgeneeskunde in Nederland

Een nieuwe impuls

Het is eerste paasdag. Terwijl er hier in huis aan de grote tafel een gezelschapsspel gepeeld wordt, ga ik ervoor zitten om een eerste blog te schrijven voor op de website van de NAVN. Als NAVN, de Nederlandse Academie voor Natuurgeneeskunde, staan we op een belangrijk punt. Je zou het een punt van wedergeboorte kunnen noemen of, hoe toepasselijk in deze tijd, van wederopstanding.

Als sectie Natuurgeneeskunde zijn we uitgestapt uit de HvNA. We konden niet langer blijven. En zoals dat gaat, laten we ook veel moois achter. De periode van rouw voor ons team is nog gaande. Rouwen gaat altijd over het opmaken van de balans, waar hebben we van genoten en waar hebben we van gebaald, wat vonden we heerlijk en wat vonden we verschrikkelijk. Welke woorden je er ook aan wil geven. Beide vragen erom erkend en benoemd te worden.  Dat is een mooi en waardevol proces.

Los van dat rouwproces is het inmiddels lente, de zon staat in de Ram en het is tijd voor nieuwe initiatieven, een nieuwe impuls was en is nog steeds sterk voelbaar. En daarbij zitten we midden in de Paastijd. Niet voor niets, denk ik dan maar.

Ik heb me vaak en lange tijd afgevraagd waarom deze feestdagen, die wij als heel normaal ervaren, precies vallen op de momenten waarop ze vallen. Dat kan geen toeval zijn. Maar de diepere drijfveren daarachter zijn vaak lastig te achterhalen.

Met name voor Pasen koste me dat nogal wat zoek- en naslagwerk. In veel boeken en op internet is eenvoudig te vinden dat eerste paasdag altijd valt op de eerste zondag na de eerste volle maan na de lente-equinox. De lente-equinox is het tijdstip dat de zon loodrecht boven de evenaar staat en de lengte van dag en nacht gelijk zijn. Deze valt altijd rond 21 maart, het begin van onze lente en het begin van het dierenriemteken Ram. Pasen kan dus alleen maar vallen tussen 22 maart en 25 april. De volle maan die bij deze Paasdagen hoort viel op 30 maart om 0h59.

Maar waarom moet Pasen juist dán vallen? Waarom is dat ooit door de oude mythische mens die ons vooraf is gegaan zo gekozen?

Mijn oude godsdienstleraar, pastor en goede vriend bij wie ik te rade ging, verwees me weer terug naar het internet. Daar werd ik niet wijzer. Het bleef lang een onbeantwoord raadsel voor me, tot ik de boeken van Joseph Campbell las. De helaas inmiddels overleden beroemde onderzoeker van mythen en mythologiën. Zijn boek bracht me de lang gezochte duidelijkheid. Hij legt uit dat de meest wijdverbreide en door iedereen begrepen symbolen in alle beschavingen de zon en de maan waren. De maan, die zijn schaduw afwerpt om opnieuw geboren te worden, symboliseert de kracht van het leven. Een kracht die hier op aarde, in de wereld van de dood, de tijd overwint. Terwijl de zon, waarvan het licht niet overschaduwd wordt, beschouwd wordt als het licht en de energie van het bewustzijn dat los staat van de tijd, transcendent en eeuwig.

“In zijn symbolische betekenis kun je de cyclus van de maan in een analogie vergelijken met de loop van een mensenleven, waarbij de vijftiende nacht, die van de volle maan, dus halverwege de volledige cyclus, wordt gelijkgesteld met het vijfendertigste levensjaar van een volwassen mens, eveneens halverwege de cyclus. Op die zeer speciale lente-avond is er een moment waarop de opkomende maan, nadat hij net boven de horizon is verschenen, pal staat tegenover de ondergaande zon aan de andere kant van de wereld. Een moment van volmaakte balans, eenzelfde lichtsterkte en eenzelfde grootte.”

“De datum van het paasfeest  is daarom ook zo gekozen dat hij samenvalt met het weekeinde van de eerste volle maan na de lente-equinox. Hierdoor wordt de oude, uit de bronstijd stammende, symbolische metafoor van de vijftiende nacht in herinnering geroepen. De vijftiende nacht, waarin de maan, volledig verlicht, een afspiegeling van de zon is. Jezus Christus was, in de legende over zijn leven, ongeveer vijfendertig ten tijde van zijn kruisiging. De Boeddha was ook zo oud toen hij onder de Bodhiboom zat.”

Deze drie metaforen zijn aan elkaar analoog en gelijkwaardig. Ieder zijn het verschillende uitingen van de verheven mystieke ervaring van het opgaan van sterfelijke verschijningen in het onsterfelijke zijn.

Wat mij dan persoonlijk treft op dit moment is hoe markant het is dat we juist nu staan waar we staan. De breuk is definitief en niet meer lijmbaar. Dat punt zijn we voorbij. Heel even hebben we misschien onze sterfelijkheid als sectie in de ogen gekeken om daarna ook de overtuiging en impuls te voelen dat we verder willen, verder moeten. Omwille van onszelf. Jesus laat in zijn dood zien dat de dood te overwinnen is. En dat de dood zelf daarvoor ook de enige weg is. We moesten onze impuls wel volgen. En ik ben heel blij dat we dat met elkaar hebben aangedurfd.

We hebben nu te rouwen én onze schaduw af te werpen. Wat was is voorbij en heeft zijn waarde gehad. Het is niet langer dienend aan waar we naartoe willen. Ik ben er van overtuigd dat dit ook geldt voor de sectie Homeopathie die we achter laten. Dat is ook wat ik hen en onszelf als NAVN van harte gun. Een geïnspireerde, gezonde en vruchtbare herstart. Zodat Nederland straks weer twee goede en krachtige opleidingen rijk is. Dat heeft het Natuurgeneeskundige veld nodig. En dat hebben wij als NAVN nodig.

Een mooie belofte voor de toekomst, die ontspruit aan deze krachtige Paas-impuls.

Hartegroet, Huub.

 

Wil je reageren? Dat kan.

Laat weten als je ook een reactie terug verwacht.