Ontvouwen

Onze opleiding voor Natuurgeneeskunde in Nederland

Ontvouwen

Nog maar amper twee weken geleden zeiden Margret en ik tegen elkaar; “Heb je gezien dat de knoppen van de Acer al weer dikker worden?” Deze donkerrode Acer/Esdoorn heeft een mooie plek achter in onze tuin en een bijzonder plekje in mijn hart. Het is een prachtige variant die destijds in de voortuin van onze buren stond. Op enig moment vond ik een stekje, opschot uit zaad, in onze eigen tuin. Ik had er in die tijd altijd veel plezier in om dergelijke stekjes op te potten en groot te brengen. Daarmee kreeg deze Acer mijn speciale aandacht en zorg en werd om de paar jaar liefdevol overgepot. Ten tijde van onze verhuizing was deze Esdoorn uitgegroeid tot het formaat van een behoorlijke werphengel. Nadat we aan het einde van ons eerste jaar in onze huidige woning een helder plan hadden voor onze achtertuin, kreeg deze Esdoorn zijn definitieve plaats. Inmiddels heeft  hij/zij…? Hoe noem je een boom waarvan de bloemen een- of tweeslachtig zijn. In de tegenwoordige hype moet ik dat misschien ook wel genderneutraal noemen. Tegelijkertijd ervaar ik deze Acer altijd als een stoere manlijke aanwezigheid. Hij mag voor mij dus ‘hij’ heten. Inmiddels heeft hij, gemeten op een meter boven de grond, een stamomtrek van 68 cm. Een volwassen boom met een diep paarsrode kruin die een aangename schaduw werpt op de heetste dagen. 

Terug naar het heden waar we twee weken geleden het zwellen van de knoppen opmerkten. Inmiddels staat de boom volop in bloei. De oranje-gele bloemtoefjes geven een hele zachte, bijna tere uitstraling aan deze boom. Toen ik er vanmorgen, zo met mijn eerste kopje koffie, naar zat te kijken realiseerde ik me heel sterk hoe mooi dit proces eigenlijk verloopt.

In de knop, die gedurende de vorige zomer en/of najaar als is gevormd, is alles al aanwezig. Ik heb tijdens mijn biologiestudie in de botanie practica tal van knoppen opengesneden en onder het binoculair uiteengeplozen en nagetekend. Ieder onderdeeltje, van schutblad tot en met meeldraad is al aanwezig. En in hoge mate al volgroeid. Probeer het allemaal maar eens in zo’n klein pakketje weggevouwen te krijgen. Prachtig hoe moeder natuur dit zo organiseert. Wat er vervolgens gebeurt, nadat de winter de knoppen uit zijn greep los laat, is dat de knoppen water toegevoegd krijgen. Of misschien wel veel juister dat de boom de knoppen oppompt. Er vindt nauwelijks groei plaats in dit proces, wat betekent dat er ook geen nieuwe cellen gevormd worden. Het volpompen met water leidt tot celstrekking, deels vergelijkbaar met het oppompen van een fietsband. De cellen strekken zich en het gehele pakketje bloemen in die ene knop ontvouwt zich in al haar glorie.

Toen ik daar stil bij stond meende ik ook een analogie te zien met hoe de menselijke soort dat doet. Hoe ik dat doe. Veel zo niet alles is in potentie al aanwezig. En iedere keer is er die uitnodiging om mezelf te ontplooien, wat ook diezelfde betekenis heeft van ontvouwen en uiteenvouwen, glad uit doen staan en ontwikkelen. Vanuit het astrologisch perspectief geeft de geboortehoroscoop op een hele heldere wijze de blauwdruk, mijn en ieders te ontvouwen potentieel weer. En tegelijkertijd laat het ook zien dat alles er al is. Je bent het geheel en alles is er al. In het werken met de 4 natuurkwaliteiten is dat ook iets wat ik steeds in gedachten moet houden. Juist de beweging door het hele assenkruis en over alle vier de assen is kenmerkend voor mijn gezondheid. Eenzijdig focussen op slechts één natuurkwaliteit, of het tegenovergestelde, het vermijden van een van de vier natuurkwaliteiten, leidt als snel tot onbalans en weg van de gezonde beweging.

Ik las onlangs een bericht op Facebook die in dit kader wel passend lijkt. Het bericht verhaalt over de eicellen in de ovaria van vrouwen. In aanleg worden deze eicellen al gevormd in het lichaam van een foetus, en daarmee dus ook al in het lichaam van de moeder van de nog niet geboren moeder. Dus de eerste aanleg van de eitjes waaruit onze zonen zijn ontstaan, terwijl Margret zich als foetus ontwikkelde in de baarmoeder van haar moeder, is al gevormd in het lichaam van de toekomstige oma van haar toekomstige kleinkinderen.

Ik vind het een fascinerende gedachte. En opeens wordt daarmee ‘Omhullen’ voor mij ook een woord van belang. Ontvouwen lijkt steeds een relatie te hebben tot het omhulsel. Zoals de bloemetjes in de knoppen van onze Acer zich ontworstelen aan de omhullende schutbladeren, zo behoren onze kinderen zich ook los maken van het hen omhullende ouderschap.

Dat wat in de verkillende koude van de winter bescherming bood mag zich openen om het nieuwe, zich ontvouwende door te laten. Waardoor beide een nieuwe relatie krijgen tot elkaar, elkaar op een nieuwe manier betekenis geven. Daarmee wordt mijn ontvouwen ook een doorbouwen op. Met of vanuit alles wat ik al in me heb, met begrip en inbegrip van waar ik vandaan kom en wie mijn ouders en voorouders zijn geweest.

Nu terugkijkend op deze ochtend treft het me hoe ook deze tekst zich heeft ontvouwd. Als het ware is ontsproten. Zich uit het eigen omhulsel heeft bevrijdt.

Ik wens je een even fascinerende ontdekkingsreis in je eigen ontvouwen.

Hartegroet, Huub

 

 

 

Wil je reageren? Dat kan.

Laat weten als je ook een reactie terug verwacht.